Opvoeding van kinderen

opvoeding

vraag:
Ik ben enorm nieuwsgierig hoe ik het beste ‘mijn’ kinderen kan opvoeden. Ik heb al wat ideeën (in het moment zijn, ze leren dat ze niet hun gedachten zijn) maar wat ik vooral lastig vind zijn de projecties van mezelf die ik terug zie. Als ze bijvoorbeeld over grenzen gaan, elkaar pijn doen of geen respect tonen. Al die overtuigingen zitten in de weg en het geeft me vaak een boos en machteloos gevoel. Ik probeer het toe te laten en in te ademen; toch blijft het een struggle. Ook omdat ik en mijn partner er anders in staan. Wat is jouw idee hierbij?

antwoord:
Als ik even onze menselijke truggels ertussenuit en naar de essentie van opvoeding ga, dan zijn de twee belangrijkste dingen die je een kind kunt leren:

  1. Naar de wijsheid van hun eigen hart te luisteren. (En dus achter hun eigen ja’s en nee’s te blijven staan)
  2. Een open mind te stimuleren. (De mind is het gereedschap waarmee wij creëren, hoe opener de mind dus hoe meer we voor mogelijk houden, hoe meer er mogelijk is. Verwijs daarom steeds weer naar de mogelijkheid van nog meer mogelijkheden)

Waar jij, en velen met jou, tegenaan loopt zijn je eigen belemmerende overtuigingen. Dat ze je boos en machteloos laten voelen komt omdat je je uit je centrum hebt laten slingeren door je kinderen. Jij bent ervan overtuigd dat jij iets met hun moet op dat moment. Als ze ruzie hebben, zou jij het moeten oplossen. Als ze geen respect hebben naar elkaar, zou jij het moeten corrigeren…. Dit komt, omdat wij een enorm idee hebben van hoe wij opvoeders moeten zijn, met enorm veel regeltjes. Wij spelen dus het ouderschap voornamelijk als rol en niet als onszelf.

Om je nu alvast even uit de droom te helpen… Kinderen leren vooral van ons voorbeeld en niet van wat wij hen vertellen dat goed en fout is… Dus als jij hun afkeuren op wat ze doen, leren ze zichzelf af te keuren. Als wij hen de ruimte zouden geven om het met de andere op hun eigen manier uit te zoeken, leren ze zelfredzaamheid. Hoe je dan zoiets doet, dat leren ze van ons voorbeeld. Van hoe wij een conflict oplossen met het of met onze  partners. Ze kijken ons af.

078-hulp-NLSoms hebben ze even hulp nodig. Leer ze dat ze die hulp altijd bij jou kunnen vinden. “Zit je in een lastige situatie, kom dan even om hulp vragen. Los je het liever zelf op, ook goed”

Daar waar jij emotioneel getriggerd wordt in een eigen stukje, vraagt er iets anders van ons. Daar zijn we namelijk persoonlijk betrokken geraakt en kunnen we geen blanco opvoeder meer zijn. Daar vraagt het van ons heel goed te beseffen dat we nu neigen te gaan vechten met een geprojecteerd deel van onszelf. Het kind doet iets dat jij niet van jezelf accepteren zou en dus verafschuwt. Dit vraagt een stukje acceptatie. En! onvoorwaardelijke liefde.

Ikzelf heb een zoon die lichtelijk autistisch is. Hij kan zich niet inleven in een ander, zal dus ook nooit iets doen voor een ander, gewoon om aardig te zijn. Of dankbaarheid tonen. Ja, hij toont liefde, omdat dat een fontein is die uit zijn hart komt, maar nooit als ik erom zou vragen of nodig zou hebben. Alleen als hij zelf overstroomt. Dat maakt dat ik mezelf de vraag moet stellen: kan ik onvoorwaardelijk van dit kind houden, zonder iets terug te verwachten? En dat is de prachtige les die kinderen je geven. :-)

 

12 Responses to “Opvoeding van kinderen”

  1. Vera Helleman 24 oktober, 2016 07:00 #

    Lieve moeders,
    Ik zie dat er veel behoefte is aan meer inzicht en handvatten over dit onderwerp. Ik kan niet al jullie vragen hier behandelen, niet alleen om de tijd, maar ook en vooral omdat ik niet genoeg informatie krijg in tekst om alles goed te kunnen beoordelen. Dus…. ik ga absoluut over dit onderwerp nog eens een boek schrijven. en kom tot die tijd gewoon eens naar voren in een lezing om hier meer over te vragen.
    Vera

  2. Barbara 23 oktober, 2016 22:25 #

    Ik kan heel moeilijk omgaan met de enorme woede uitbarstingen van mijn jongste zoon. Ik weet dat ik daar geraakt wordt in een oud stuk. Ik zou het graag anders doen, maar het lijkt of ik er zelf niets over te zeggen heb. Mijn reactie gaat voorbij mijn wil het anders te doen.
    Is het dan mogelijk hem toch het gevoel van onvoorwaardelijke liefde mee te geven? Ik wil mijn kinderen zo graag meegeven dat ze helemaal goed zijn zoals ze zijn. En op deze voor mij moeilijke momenten ben ik bang dat me dat toch niet helemaal lukt.

  3. Arianne 14 oktober, 2016 12:31 #

    Mijn moeder heeft haar hele leven gedacht als haar dochter verbaal agressief was naar haar….laat haar maar schreeuwen, dan is zij het kwijt en ik kan er tegen. Ik hoop dat zij vanzelf tot inzicht komt.
    Mijn moeder heeft nu een melding gedaan bij veilig thuis i.v.m. ouderenmishandeling. Zij is nu boven de 80 jaar en er is nog steeds verbaal geweld.
    Wat is hierbij nu …..in het hier en nu leven?
    In het hier en nu zou ik denken: …ik hoef alleen maar de aanschouwer van mijn eigen zintuiglijke waarneming te zijn als mijn moeder weer vijf dagen van slag is als haar dochter geweest is. Na het misbruik van mijn zus t.o.v. mijn moeder ben ik net zo van slag als ik mijn moeder … het verbale misbruik heb ik vroegen ook beleeft aan mijn zus. Ik heb geen contact meer met mijn zus alleen het minimale wat nodig is voor mijn moeder.
    Ik wil/moet mijn moeder beschermen. Zeker nu zij vergeetachtig wordt en ik gemachtigd ben een paar jaar gelden in te grijpen als zij geestelijk achteruit gaat.
    Ik zie in mijn zus een moeilijk gedrag hebbende vrouw wat niet zo had hoeven zijn die meerdere mensen beschadigt inclusief haar eigen kind.

    Kun je hier iets over zeggen? Heeft dit kindje hiervoor gekozen? Wat is mijn taak voor mijn Ma en mijn nichtje?
    Wat is hierbij in het hier en nu leven? Alleen aanschouwen?

    Vriendelijke groeten, Arianne

  4. Marisca 6 oktober, 2016 17:26 #

    Ik had dit stuk over opvoeden gelezen ,in me op genomen,en van de week bewust toegepast en dat heeft gemaakt dat ,:Als ik emotioneel terug reageer op mijn zoon van 10 die best soms pittig uit de hoek kan komen ,voorbeeld samen op de fiets naar school ,snauwt mijn zoon me af ,ik snauw terug ,plus een preek waarom ik dit niet fijn vindt ,blabla
    Twee dagen laten gebeurd het weer ,samen op de fiets naar school ,de snauw komt weer maar dit keer reageer ik niet,mijn zoon reikt naar dat hij me boos heeft toegesproken zijn arm uit naar mij en daarmee gaf hij aan toch bewust te zijn van wat hij deed
    Ik gaf hem die ruimte ,en ook de ruimte om zelf tot de conclusie te komen dat het niet fijn is om zo boos te reageren ,ook niet voor hem zelf
    En ook dat die boos heid er zijn ,door het alleen ruimte te geven ,
    Ik geef ruimte en hij mag zijn ruimte in nemen ,boos blij verdrietig
    Als ik mijn emoties mag voelen ,mag hij dat ook
    We laten het aan elkaar zien en dat is accepteren

  5. Agnes 5 oktober, 2016 07:21 #

    Wat te doen als mijn kinderen over mijn grens heen gaan en geen respect tonen? Hoe kom ik voor mezelf op en geef ik het goede voorbeeld hierin? Ik wil dit doen zonder dat ik ze afkeur op wat ze doen zodat ze niet leren zichzelf af te keuren. Het liefst zonder ze te straffen dus..en op basis van gelijkwaardigheid. Alleen zeggen dat ik ergens last van heb en uitleggen waarom is soms niet voldoende. Kun je hier iets over schrijven Vera?

    • Vera Helleman 6 oktober, 2016 11:12 #

      Wanneer je kinderen geen respect tonen en jij voelt dat zo, zou ik je vragen: respecteer je jezelf niet daarin en nemen de kinderen de ruimte om dat te bevestigen..
      Als je kinderen geen respect tonen en het doet je eigenlijk niks, maar je vind dat je dat als ouder moet corrigeren, dan kun je misschien meevoelen dat je dat dan gewoon krachtig corrigeert en omdat jij hen niet afkeurt maar enkel het gedrag is dat helemaal prima.

  6. Agnes 3 oktober, 2016 21:54 #

    Mooi stuk, vooral ook over de onvoorwaardelijke liefde naar je zoon. Het deed me denken aan mijn eigen zoontje die moeite heeft met delen. Alleen als hij ergens teveel van heeft of het niet lust mag de ander ook.. Ik vind het moeilijk te accepteren, en voor te stellen. Er zit een oordeel op, zou graag (voor hem) willen dat het anders was. Wie weet verandert het nog als hij ouder wordt. En zo niet…dan zal ik het (onvoorwaardelijk) moeten leren accepteren!

  7. Agnes 3 oktober, 2016 21:52 #

    Lieve Vera, vanmorgen bij het ontbijt duurde het zoals gewoonlijk erg lang voordat mijn zoontje (8jr) zijn boterham op at. Dit komt doordat hij tussendoor met andere dingen bezig is en vervolgens zegt hij dat hij vol zit. Hij vindt het moeilijk om geconcentreerd de dagelijkse routine klussen uit te voeren om op tijd te kunnen vertrekken (hij zit helemaal in het Nu). Soms raak ik hier geïrriteerd door, vooral als ik aangeef dat we weg moeten en hij dan toch nog even iets anders gaat doen… Vandaag las ik tijdens het tanden poetsen even jouw nieuwsbrief, om precies te zijn de zin over dat kinderen leren van ons voorbeeld. Op dat moment komt mijn zoontje naar mij toe en zegt ‘ stop eens, je kunt niet twee dingen tegelijk doen, ik zag dat je stopte met poetsen’. En hij had gelijk ook! Voortaan oppassen dus ;).

  8. brenda 3 oktober, 2016 08:45 #

    mooi verwoord en kan me hier ook helemaal in vinden. Er schiet mij wel meteen een vraag binnen.Als de partners niet op 1 lijn staan en de ene ouder het kind ziet en ervaart als een eigen ziel en hier ook naar handelt en de andere ouder gaat daar niet in mee.
    Hoe gaan de kinderen hier op reageren? zullen ze de keuze maken die goed is voor hun qua opvoeden?? en hoe gaan ze om met de situatie dat hun ouders niet op 1 lijn liggen??

    • Vera Helleman 4 oktober, 2016 09:35 #

      Zeker. een kind heeft niet toevallig twee ouders die anders opvoeden. dat kan zelfs een groot voordeel zijn, omdat het een veel breder oefenveld krijgt en dus ook meer voorbeelden om uit te kiezen wat bij hem of haar past. hoewel het voor onrust kan zorgen natuurlijk. maar dat ligt aan de flexibelheid van een kind. je kunt ze gerust zeggen dat jullie de dingen anders bekijken en dat het prima is om je eigenste zelf te zijn.

  9. Marlies 3 oktober, 2016 08:27 #

    Ik ben het eens met wat je schrijft, maar hoe is dat als je meerdere kinderen (pubers) hebt en de oudere kinderen fysiek en verbaal veel sterker zijn en het jongste kind ook niet genoeg voor zichzelf kan opkomen. Soms als ik niet op tijd ingrijp kan het echt misgaan.

    • Vera Helleman 4 oktober, 2016 09:34 #

      ja, dan grijp je in… Maar vergeet vooral niet om de oudsten ook de onvoorwaardelijke liefde en acceptatie te geven, want die frustratie reageren ze af op degene van wie ze het gevoel hebben daar verantwoordelijk voor te zijn….

Stel een vraag

Google+

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten